Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Pieter Wijnstekers
zo 18 januari 2026

Cécile McLorin Salvant - Oh Snap

Recensie

Nonesuch

Dat Cécile McLorin Salvant bepaald geen standaard jazzzangeres is, weten haar fans natuurlijk al lang, want hoewel ze in het begin van haar carrière nog wel platen maakte die keurig pasten binnen de jazztraditie, wijkt ze daar de laatste jaren steeds meer vanaf en deinst er niet voor terug haar muziek te verrijken met elementen ontleend aan pop, folk en wereldmuziek. Twee jaar terug leidde het nog tot haar grotendeels Franstalige album Mélusine dat op een unieke manier jazz combineerde met chanson en Franse pop, maar ook met Creools-gezongen Latinfolk, naast Occitaanse muziek. Op het nieuwe album Oh Snap, houdt ze het weliswaar weer gewoon bij het Engels, maar verruilt op het grotendeels zelfgeschreven album jazz regelmatig voor allerlei andere, kunstzinnig ingevulde stijlen, van pop en r&b, tot tropicalia en folk. Niet dat jazz opeens ver weg is, want haar vaste speelpartner, toetsenist Sullivan Fortner, is op de meeste nummers gewoon weer van de partij. McLorin Salvant toont hier duidelijk meer vrijheid dan op eerdere albums en experimenteert speels en kunstzinnig met veel verschillende stijlen. Die raken jazz soms nog maar zijdelings, maar volgen vooral zo’n eigen koers dat ze zich ook niet makkelijk onder andere genres laten scharen.

Pieter Wijnstekers