Column: De lat voor afscheidsfeestjes is hoog gelegd

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Met frisse tegenzin nam ik de trein naar Brabant. Ik had al te veel avonden op rij verplichtingen gehad en ik wilde gewoon heel graag thuis zijn. Maar ja, zoveel leuke mensen zijn er nu ook weer niet op de wereld, dus als een van hen stopt met zijn werk als programmeur, dan ga je naar het afscheidsfeestje. Zo simpel is het ook wel weer.

Redelijk op tijd meldde ik me bij de backstage-ingang van de zaal. Binnen trof ik een mannetje of 40 aan die ook allemaal voor het afscheid waren gekomen. Veel zie ik er vaker bij dit soort dingen, anderen wat minder. Gewoon een willekeurige groep mensen, maar het leek me voor het werk dat we doen ook weer geen onlogisch gezelschap, dus ik dacht er verder niet over na.

We werden door het pand geleid en in elke ruimte werd een gang van het diner geserveerd. Dat was boven verwachting leuk. De tour eindigde op het podium van de grote zaal waar bij gedempt licht een indrukwekkend lange tafel vol enorme kandelaren stond opgedekt. We namen plaats voor het dessert.

Voor we aan het toetje mochten beginnen, moest er worden gespeecht. Mijn frisse tegenzin speelde meteen weer op. Speeches zijn meestal vooral goed voor plaatsvervangende schaamte. Maar de directeur die als eerste het woord nam, had een liefdevol verhaal waarin iedereen de vertrekkende programmeur meteen herkende.

Daarna was het feestvarken zelf aan de beurt. Hij pakte de microfoon en hij bedankte iedereen voor hun aanwezigheid. Vervolgens viel hij stil, keek het gezelschap rond en zei dat het misschien wel een goed moment was om heel de tafel af te gaan, zodat hij van iedereen precies kon zeggen waarom diegene was uitgenodigd.

Toen hield ik even mijn hart vast.

Naar verluidt is er lang geleden minimaal één voorval geweest waarbij hij de microfoon in handen kreeg en alle aanwezigen in de zaal om de beurt beledigde. Dat was in een andere setting en voor zover ik weet, waren alle beledigingen geheel terecht, maar als hij zoiets hier zou doen, kon het nog een behoorlijk pijnlijke laatste gang van het diner worden.

En wederom bleek ik het helemaal verkeerd te hebben ingeschat. Sterker nog, het werd me plotseling duidelijk dat het helemaal geen willekeurig groep van 40 man was. Iedereen was op een bepaalde manier belangrijk voor de vertrekkende programmeur en we kregen allemaal in één zin of twee zinnen te horen waarom. Het zorgde voor een wonderbaarlijke saamhorigheid die ik nog nooit op een ander afscheidsfeestje had gevoeld.

Met frisse tegenzin dingen doen, is zo slecht nog niet.