Column: Stiltecabine

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Van de week postten we met Left of the Dial op social media iets over mensen die door concerten heen praten. Daar werd nogal uitgesproken op gereageerd. 

Het was onderdeel van een reeks berichten waarin we de artiesten die tot nu toe zijn bevestigd uitlichten en eigenlijk was de post bedoeld om te verduidelijken welke artiesten wat rustigere muziek maken en welke bands zo hard spelen dat je er met geen mogelijkheid bovenuit zal komen. 

Die nuance werd niet helemaal opgepikt en het ging onder het bericht vooral over hoe irritant mensen zijn die door concerten heen praten. Sommigen vonden zelfs dat iedereen die dat doet meteen van het festival moet worden verwijderd. 

Ik werd er wat ongemakkelijk van. Als je er last van hebt, kun je toch gewoon vriendelijk vragen of mensen stil kunnen zijn? 

Maar meegaand als we zijn, gingen we meteen op zoek naar een andere oplossing. Een collega vertelde dat hij steeds reclames te zien kreeg voor stiltecabines voor kantoren. Een soort grote geluidsdichte telefooncel waarin je bijvoorbeeld iemand kunt ontslaan zonder dat de rest van de kantoortuin meeluistert. 

Het leek hem wel wat om die in zalen te plaatsen, zodat je harde praters gewoon vriendelijk zo’n cabine in kon duwen. Ze konden het concert dan nog wel zien en verder hoefde niemand last van ze te hebben.

Ik vond het vrij geniaal. 

Totdat we de prijzen bekeken. Een beetje stiltecabine kost al snel achtduizend euro. Dus we zijn nu gewoon weer terug bij het sst-sissen als mensen staan te praten. Ja, of gewoon heel geïrriteerd niks doen en er dan later online over klagen. Dat is schijnbaar een nog betere oplossing.