Column: Verloren van een sukkel

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Een paar jaar geleden ben ik gestopt met het samenstellen van popquizzen. Ik had er zoveel gemaakt, de lol was er gewoon vanaf. Eigenlijk wilde ik toen ook voorgoed stoppen met het meespelen aan andermans popquizzen, maar dat is niet helemaal gelukt. Eén keer per jaar doe ik samen met collega’s nog braaf mee aan een lokale quiz, voornamelijk omdat we de partij die het organiseert beschouwen als vrienden van de familie. 

Dat meedoen gaat met wisselend succes. Soms scoren we goed, vorige week ging het wat minder. Geen idee waardoor het kwam, maar de juiste antwoorden wilden even niet komen. Kan gebeuren.

Na afloop stond ons team buiten te praten. Niet over de quiz, want we hadden ons al redelijk neergelegd bij onze matige prestatie. Het gesprek ging over Fisherman’s Friend. Over dat die met kaneel ook lekker zijn. En dat het eigenlijk beter zou zijn als de sterkste variant Fisherman’s BFF zou heten. 

Een pezig mannetje van in de 50 dat ook had meegedaan aan de quiz mengde zich in het gesprek. 

“Die zijn bij het Kruidvat te koop.”

We keken hem niet begrijpend aan. Fisherman’s BFF zijn al te koop?

“Die met kaneel, die kun je gewoon nog bij het Kruidvat krijgen.”

Zonder op onze reactie te wachten, ging hij verder.

“Komen jullie uit Rotterdam? Wel een leuke quiz toch? Wij hadden een podiumplaats, ja goed hè? Ik woon hier vlakbij. Al jaren. Maar sinds kort werk ik in Amsterdam. Vinden mensen vaak raar, maar is ook best leuk hoor.”

Wij mompelden dat Amsterdam inderdaad heel leuk was en dat je daar prima kon werken. 

Voor mij was daarmee het gesprek wel rond, maar hij was nog niet klaar. 

“Ja, mensen vragen weleens of ik dan niet beter naar Amsterdam kan verhuizen, maar dat wil mijn vrouw niet. Mijn tweede vrouw moet ik zeggen. De eerste die was me sowieso al zat. En ik haar! Hahaha. Maar mijn tweede vrouw blijft liever hier en ach, het is ook een mooi huis waar we wonen. Dus ik rij gewoon elke dag op en neer.” 

Ik was hem nu echt helemaal zat, maar iemand van ons met een iets socialere inborst dan ik, vroeg of hij geen last van files had. 

“Nee, ja… soms wel een beetje hè. Maar als ik in de file sta, dan denk ik altijd maar: hoef ik even dat gezeur van mijn vrouw niet aan te horen. Hahaha, soms kan die file me niet lang genoeg duren!”

Er zijn weinig dingen die ik stommer vind dan sukkels die dit soort grappen over hun partner maken. 

Of wacht, lager scoren bij een quiz dan zo’n sukkel, dat vind ik nog stommer.