The Clockworks overtuigen!

Vier jonge Ieren verruilen de westkust voor Londen, gaan in zee met Bernard Butler (Suede) en debuut Exit Strategy ziet in 2023 het licht. Wat volgt zijn veel optredens om dit jaar de opvolger The Entertainment te presenteren. Het album blijft een beetje onder de radar. Het laat een progressie horen die ook live zichtbaar is.

Tekst en foto Michael Struis

Waren The Clockworks drie jaar geleden op hetzelfde podium nog een uitgelaten stel in het rond springende jonge honden nu zie ik een volwassen, evenwichtige show met zanger James McGregor als absolute blikvanger. Een ander wapen van de band zijn de geweldige songs met pakkende refreinen. Het nodigt meteen uit tot massaal meezingen. Na de donkere opener How To Exist met een hoofdrol voor de prominent terugkomende synths is daar ineens Best Days met een refrein dat je de hele dag kan meezingen en de bijna uitverkochte zaal wordt voor het eerst even wakker geschud. McGregor en de band laten zich door het schimmige, donkere licht nauwelijks zien. Met zijn zonnebril, stropdas en hemd uit zijn broek moet ik een beetje denken aan de (klein)zoon van Paul Weller.

The Clockworks tonen een dampende mix van hun beide albums, een combinatie van strakke punksongs met een Britpopsausje. The Jam ontmoet Oasis. Ontegenzeggelijk laat de muziek je meevoeren naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Toch heeft de band voldoende eigenheid, talent en persoonlijkheid om net als grote broer Fontaines D.C. ook in het heden relevant te zijn. Zeker als McGregor tegen het einde van het concert uit zijn schaduw stapt en bijna activistisch zijn woorden over het steeds enthousiaster wordende publiek uitstort. Er ontstaat zelfs een kleine moshpit. The Clockworks bezorgt het talrijke publiek een heerlijke avond in Amsterdam-Noord.