Scott Fagan - Soon

Fire

Het is alweer elf jaar geleden dat er in hippe muziekkringen opeens furore onstond rondom de Amerikaanse psychfolk singer-songwriter Scott Fagan en diens in 1968 uitgebrachte en vervolgens vergeten debuutalbum South Atlantic Blues. Helemaal vergeten bleek hij overigens niet te zijn, aangezien de Amerikaanse kunstenaar Jasper Johns het album in ‘69 ooit uit een uitverkoopbak had gevist en getroffen door de emotionele impact ervan drie kunstwerken had vervaardigd die onder de titel Scott Fagan Record in befaamde musea waren komen te hangen. Tevens bleek Fagan decennia later de biologische vader te zijn van Stephin Merritt, de man achter Magnetic Fields. De herontdekking van South Atlantic Blues in 2015 mocht dan een ten onrechte vergeten plaat hebben opgeleverd, een echt meesterwerk was het nu ook weer niet, zeker vergeleken met albums uit die tijd van vergelijkbare folk singer-songwriters als Tim Hardin en Tim Buckley. Andere, later verschenen albums van Fagan kregen amper de handen op elkaar. Het eerste project van Fagan na South Atlantic Blues betrof echter in 1971 een goed ontvangen rockmusical getiteld Soon dat echter na drie uitvoeringen al werd stopgezet en nooit op plaat uitgebracht. Tot nu dus, want vorig jaar werd Fagan met een gedegen ritmesectie in een studio in Memphis neergezet en nam Fagan de dertien liedjes van Soon eindelijk een keer op. Een grootse zanger is de inmiddels eenentachtig jarige Fagan misschien niet, maar hij is nog altijd levendig genoeg om hier heel behoorlijk voor de dag te komen, terwijl de folkrockende liedjes nog altijd gemakkelijk de toets der kritiek kunnen doorstaan en mijns inziens bij elkaar ook een betere plaat opleveren dan South Atlantic Blues.

Pieter Wijnstekers