Dry Cleaning - Complexe emoties

De wereld staat in de fik. In Gaza is het de hel, in Soedan vechten honderdduizenden mensen voor hun leven en in Oekraïne dringt zich meer en meer een naargeestig scenario op. Op Blood, een van de liedjes op het nieuwe album van Dry Cleaning, kijkt zangeres Florence Shaw in de spiegel: dat de overheid nauwelijks ingrijpt, dat is verachtelijk, maar hoe moet ik mezelf eigenlijk ertoe verhouden?

Tekst Juliën L’Ortye Foto Max Miechowski

Het recent verschenen Secret Love, de derde plaat van de Londense postpunkband, geeft opnieuw een inkijkje in de gedachten van Shaw, maar laat tegelijkertijd een (nog) ruwere kant van de band zien – deels ingegeven door de tijd waarin we leven. Genoeg redenen voor een gesprek.

Het ene bandlid is wat brakker dan de ander, blijkt als Shaw op een middag in november samen met gitarist Tom Dowse vanuit hun Londense huiskamers op het Zoom-scherm verschijnt. De avond voor het interview zongen ze een liedje mee met Cate Le Bon in The Barbarican, dat ze omschrijven als een mid-century brutalist building. 

Dowse vertelt met een lichtelijk verschraald hoofd dat Le Bon onder andere Mescal op haar rider had staan en dat het al een tijd geleden was dat-ie dat gedronken had. Shaw bekent op haar beurt dat ze zich – gezien de hoeveelheid alcohol –  aanzienlijk slechter had moeten voelen, en vertelt hoe het zo kon lopen.

Om te beginnen is het allesbehalve verrassend dat Le Bon de band had uitgenodigd, want ze produceerde tenslotte hun nieuwe plaat. Daarover later meer, maar eerst even terug naar de zenuwen die het geborrel van Dry Cleaning van de avond ervoor verklaren.

Shaw: “Ik ben een stuk zenuwachtiger voor shows van andere artiesten dan wanneer ik onze eigen liedjes zing. Normaal kan ik doen waar ik zin in heb, maar nu voelde ik een heel andere verantwoordelijkheid. Bij optredens van anderen wil ik het misschien wel nóg liever goed doen.”

Zoektocht

Hun gastoptreden bij Cate Le Bon mocht dan wel vanzelfsprekend zijn, het feit dat de Welshe muzikante daadwerkelijk aan de slag mocht met Secret Love was aanvankelijk geen uitgemaakte zaak. Er gingen tal van gesprekken met geïnteresseerde producers aan vooraf.
Dowse, verbaasd: “We hebben ze geïnterviewd, zeg je? Staat dat zo in onze bio? Nee joh, we voerden gewoon een praatje met ze, als een soort vibe check. We vroegen ze één voor één wat ze van het album vonden. Cate bleek toen degene die het duidelijkste idee had over de weg die we in moesten slaan. We werden ook het meest enthousiast van háár visie, omdat die voor ons het meest tastbaar was. Bovendien heeft ze ongelofelijk veel kennis, niet alleen van songwriting, maar ook van apparatuur en instrumenten. En tegelijkertijd is ze hartstikke gewoontjes: ze maakt geen onderscheid in hoe lang je al met muziek bezig bent of wat je bereikt hebt.”

Le Bon was niet de enige gerenommeerde artiest met wie de band voor deze plaat samenwerkte. Secret Love kwam in meerdere studio’s tot stand. Zo ontmoetten ze Wilco-frontman Jeff Tweedy ooit toen ze tegelijkertijd op Pitchfork Festival in Chicago optraden. Toen ze elkaar in 2024 op een ander festival weer tegenkwamen, nodigde hij de band uit om naar The Loft (Wilco’s eigen studio, JO) te komen. Daar werkten ze vervolgens, samen met producer Tom Schick, verder aan het album en namen ze een aantal demo’s op.

Dowse, grijnzend: “Vervolgens zit je daar in de stoel van Nels Cline (gitarist van Wilco, JO), met zijn versterkers te spelen, met de gitaren van Jeff, het was er allemaal. En dat terwijl er tegelijkertijd een hele ontspannen sfeer hing. Daardoor konden we echt onszelf zijn: het zorgde ervoor dat we heel bewust met de opnames bezig waren, maar ook dat we er relaxt in zaten en geen enorme druk voelden dat alles er in één keer op moest staan.”

Schuur

Niet veel later belandde het viertal in Ierland samen met Gilla Band in de Sonic Studios, waar weer een hele andere sfeer hing.

Shaw: “The Loft is heel comfortabel en huiselijk. In Dublin daarentegen was het freezing, maar toch ook huiselijk, zij het op een hele andere manier. Het is een soort schuur, vol met allemaal random spullen. We hebben gemerkt dat verschillende omgevingen ook andere dingen in ons naar boven brengen, ook als we bijvoorbeeld aan het repeteren zijn.” 

Zo heeft de band in thuisstad Londen geen vaste repetitieruimte. Ze omschrijft het als een “handige katalysator” die het makkelijker maakt om verschillende kanten van de band naar boven te halen: in een gezellige ruimte met warme verlichting schrijf je nou eenmaal andere liedjes dan in een groezelig hok, is haar redenering. Klinkt logisch.

Het grootste voordeel aan de manier waarop dit album tot stand kwam, was echter een hele simpele: ze hadden veel meer tijd.

Dowse: “We hebben deze keer een stuk langer kunnen doen over het opnemen van de demo’s, en die vonden we al behoorlijk goed. Er was zelfs een moment waarop we die tracks als album wilden uitbrengen. Alleen was Cate het daar niet mee eens, zij wilde liever een frisse start.” En dus deed de band alle opnames – van Chicago tot Dublin – in de zomer van vorig jaar nog eens dunnetjes over in de studio van Le Bon in het Loiredal.

Doordat de structuur van de liedjes al was uitgedacht, bood die aanpak veel meer ruimte voor de band om te werken aan hoe Secret Love daadwerkelijk moest gaan klinken. “We hebben meer aandacht besteed aan de opbouw en het vertellen van het verhaal, zaken waarvoor je opeens tijd hebt als je niet meer hoeft te bedenken waar bijvoorbeeld het refrein moet komen”, vervolgt de gitarist. Allemaal dingen waar ze voorheen, toen ze samenwerkten met producer John Parish – verantwoordelijk voor de eerste twee albums – een stuk minder tijd voor hadden. 

Zware, donkere thema’s

Ondanks (of misschien juist wel vanwege) die extra tijd, was het in zekere zin een verrassing hoe het eindresultaat zou klinken, legt Shaw uit. Zo vond ze de uitkomst deze keer vrij ‘droevig en duister’. Openhartig vertelt ze hoe ze ditmaal een stuk meer aangetrokken werd door de wat zwaardere, donkerdere thema’s dan voorheen. 

“Politiek gezien was 2025 echt een zwaar jaar, waarin we voortdurend en overal met geweld geconfronteerd werden: in het nieuws, op je telefoon. Ik zou graag willen zeggen dat dat géén invloed had op hoe ik me voelde toen ik aan het schrijven was. Ik bedoel: natuurlijk, de liedjes die we maken zijn op papier sowieso niet bepaald de meest opbeurende songs. Maar met de manier waarop we ze spelen, de muziek versus de lyrics zeg maar, proberen we daar iets tegenover te zetten. Deze keer voelde ik echter een stuk minder de behoefte om dat te doen: als het droevig en donker is, dan is dat maar zo.” 

Lachend: “Ik ga er dan ook niet nog iets anders van proberen te maken. Uiteindelijk is dít wat ik gemaakt heb, hè?”

Droevig en donker is Secret Love bij vlagen zeker. Op tracks als Evil Evil Idiot – niet geheel toevallig opgenomen in de groezelige studio met Gilla Band – en Rocks klinkt Dry Cleaning feller dan voorheen. Ook Blood, met zijn snerpende gitaren die vanaf de eerste seconde door het liedje heen lopen, is daar een goed voorbeeld van.
Shaw: “Sommige liedjes, zoals My Soul/Half Pint, zitten in één keer in mijn hoofd. Blood is echter zo’n song die stukje voor stukje bij elkaar kwam. De eerste keer dat ik het woord ‘blood’ überhaupt gebruikte, was tijdens de opnames in Dublin.” 

Voor Shaw gaat het liedje niet zozeer over de verschrikkelijke situaties in oorlogsgebieden, maar meer over de mentale spagaat waar je als buitenstaander regelmatig mee te maken hebt. Want, zo verklaart ze: onderaan de streep zijn we zelf, tegen onze zin in, medeplichtig aan wat er in die landen gebeurt. Of dat nu is door de belasting die we betalen (en wat onze overheden met dat geld doen), of door de bedrijven waar we tot op een bepaalde hoogte van afhankelijk zijn (zoals banken) en die ondertussen wel doodleuk ‘bijdragen aan genocidale regimes’. “Het geeft je een gevoel van machteloosheid.”.

Dat zorgt vervolgens weer voor een schuldgevoel, betoogt ze. Want is het wel terecht om over je eigen verdriet na te denken en met jezelf bezig te zijn, terwijl er duizenden kilometers verderop miljoenen mensen zijn die daadwerkelijk midden in de ellende zitten? 

Volgens haar maken juist al die verschillende emoties het ingewikkeld: je bent boos, voelt je hulpeloos én egoïstisch tegelijkertijd. Toch zijn haar teksten niet bedoeld om dat probleem op te lossen: “Schrijven is voor mij een manier om mijn gedachten op een rij te zetten en ze beter in kaart te brengen. Maar ik kom maar heel zelden tot conclusies of uitkomsten. En eerlijk gezegd is dat ook helemaal niet mijn bedoeling.”

Dry Cleaning live: 11 april in de Melkweg, Amsterdam; 13 april in Box, Brussel.