Helldorado: sterk werk!

De intensiteit van 16 Horsepower, de mariachiblazers van Calexico, de passie van Nick Cave en de echoënde gitaren van Chris Isaak. Het nieuwe werk van Helldorado biedt het allemaal!

Twee uitstekende cd’s stonden er al in de kast. Maar die waren een kleine acht jaar oud, en ik was ze alweer bijna vergeten toen er een nieuwe Helldorado in de recensielijst van Heaven opdook. Nou ja, zo nieuw was die ook niet meer, want Sinful Soul blijkt bij nadere bestudering in thuisland Noorwegen al in 2009 jaar te zijn uitgebracht. Waarom die pas nu bij ons wordt verspreid, is me een raadsel. Want het is een dijk van een album, nog sterker dan de toch al niet misselijke voorgangers.

Dag S. Vagle heet de voorman van Helldorado. Hij tekent voor zang, gitaar en het grootste deel van de composities en teksten. Zijn heerlijke krachtige stem - die bij vlagen zelfs in de buurt komt van schreeuwen, zonder dat dit ook maar een moment irriteert - heeft dezelfde intensiteit als de zang van Nick Cave en David Eugene Edwards van 16 Horsepower. Vergeleken met het werk van deze twee grootheden is de muziek van Helldorado wel wat toegankelijker en pakkender. De strijkers en mariachiblazers bieden in veel nummers een mooi tegengewicht aan de rocksound. De teksten zijn top en sluiten aan op de energieke songs. Her legs are made for kickin’, that’s just what they’ll do, one of these days her legs are gonna kick the guts right out of you, klinkt het bijvoorbeeld in Try So Hard To Be Good, met een vette knipoog naar Nancy Sinatra.

Onlangs is de opvolger Bones In The Closet verschenen. Die is net zo onweerstaanbaar en borduurt voort op Sinful Soul, al is het meer moord en doodslag wat de klok slaat, en komt de liefde voor de soundtracks van spaghettiwesterns extra tot uiting in de vorm van een Ennio Morricone-cover. Op dit moment is Sinful Soul het beste wat ik dit jaar heb gehoord en misschien staan er straks wel twee Helldorado’s in mijn jaarlijstje.