Julia Holter, Materia

Domino Recordings

Gedurende een periode van zo’n 15 jaar heeft de in L.A. woonachtige Holter inmiddels een heel scala aan indrukwekkende, grensverleggende muziek uitgebracht. Ze behoort voor mijn gevoel, samen met Jenny Hval, tot de meest distinctieve stemmen binnen het art-pop genre van dit moment. Ambitieus als ze is, blijft ze steeds weer op zoek naar nuances in haar composities; via kamermuziek, subtiele jazz, ambient, inventieve improvisaties en electronische texturen.
Materia is een sequel van haar voorgaande, prachtige Something In The Room She Moves uit 2024. Haar nieuwe album is vernoemd naar de song Materia van dat album. Je vindt hier maar liefst twee totaal verschillende interpretaties van dit nummer terug. Materia 2 is hallucinerend, waarbij haar stem cirkelt om die van gastvocaliste Jessika Kenney, over een geluid van o.a. fretloze bas en klarinet. Materia 3 is een vertraagde, alternatieve uitvoering. Haar songs zijn expressionistisch in textuur en arrangementen en lenen zich perfect voor haar steeds wisselend vocalen. Ze flaneert met souplesse door haar complexe melodieën, waarbij het op momenten een gelaagde, koorachtige sfeer krijgt. Het rijkelijk geconstrueerde geluid bevat door haarzelf bespeelde keyboards, synthesizer, met extra hulp van een vijftal medemuzikanten op o.a. dwarsfluit, sax, klarinet en percussie. De blaasinstrumenten zijn her en der verzwolgen in de galm waardoor het heel avantgardistisch klinkt in de expansie. Het hoogtepunt voor mij is het maar liefst tien minuten durende My Twin, vol inventieve wisselingen. Voor de contemplatieve momenten, Materia is daarmee ook een beetje de soundtrack voor de naderende herfst.

Henk Rijkenbarg