Kiiōtō: Magie op huiskamergrootte

Engelsen lijken een patent te hebben op de paradoxale combinatie van magie en gewoon doen. Op het podium weten ze een wereld op te roepen die even onbereikbaar als betoverend lijkt. Eenmaal in de foyer blijken het de boys and girls next door. Zo ook bij Kiiōtō, de liefdesbaby van Lou Rhodes en Rohan Heath. Zodra het zaallicht dimt, stapt een diva in de schijnwerpers. Moeilijk voor mij, laat ik het maar meteen toegeven, om niet op slag verliefd te worden op Lou Rhodes en tegelijkertijd sympathie te voelen voor haar partner, vanwege zijn uitstekende muzikaliteit en minstens zo goede smaak.

Tekst Ludo Diels Foto Marc Truijen

Het overkwam me donderdagavond in de kleine zaal van de Muziekgieterij in Maastricht, waar het tweetal, bijgestaan door bassist Neil Charles, neerstreek met het dit voorjaar verschenen Black Salt onder de arm. Rhodes kennen we van Lamb, Heath van Urban Cookie Collective. Muzikanten die met het klappen van de zweep vertrouwd zijn, grote podia hebben bespeeld en inmiddels de vrijheid koesteren om hun eigen koers te varen. Desnoods op huiskamergrootte. De liefde voor de muziek bepaalt de maat.

In Maastricht was die maat bescheiden. De kleine zaal was matig gevuld en ingericht met statafels en krukken. Intiem, zeker, maar ook een wat merkwaardige omgeving voor muziek die bij vlagen nadrukkelijk uitnodigt tot dansen. Probeer maar eens vanuit een half onderuitgezakte houding je heupen in beweging te krijgen. Tegen de tijd dat de benen gehoorzamen, is het volgende nummer begonnen.

Want vaart zat er in het optreden. In een uur en een kwartier trok Kiiōtō een fraaie dwarsdoorsnede uit zijn twee albums, het alom geprezen debuut As Dust We Rise (2024) en het minstens zo overtuigende Black Salt van dit jaar. Muziek die zich soepel beweegt tussen jazz, soul, triphop en pop, met een avontuurlijke ritmiek en melodieën die zich soms pas bij tweede beluistering helemaal prijsgeven. In Josephine Street en Here Comes The Flood klinkt de zoektocht naar afkomst en identiteit door. Warpaint heeft een aanstekelijke groove. Ook Gabriel, een oude bekende uit het repertoire van Lamb, kreeg een plek.

Het grote geheimwapen blijft de stem van Rhodes. Warm, rijk aan schakeringen, met een indrukwekkend bereik en altijd die zweem van breekbaarheid. Ze kan een melodie strelen en haar een moment later een haast bezwerende intensiteit meegeven. Heath is haar ideale muzikale tegenspeler. Zijn spel geeft de liedjes richting en ruimte, terwijl Charles met zijn soepele, soms stuwende baslijnen een belangrijke ritmische rol vervult.
Een drummer van vlees en bloed had die ritmiek nog meer zeggingskracht kunnen geven. Ook de incidentele ingeblikte zangkoortjes voegden weinig toe. Deze liedjes zijn sterk genoeg om op eigen benen te staan. De mooiste momenten ontstonden juist wanneer de muziek alle ruimte kreeg om te ademen.

Heerlijk was ook de kleine verwarring toen Heath ergens tegen het einde van een nummer een andere harmonische afslag nam dan afgesproken. 'You changed the key', constateerde Rhodes schertsend. Even was de magie gewoon mensenwerk. Het maakte het optreden alleen maar aantrekkelijker.

Wat Kiiōtō zo bijzonder maakt, is de vanzelfsprekendheid waarmee het tweetal de spankracht van zijn muziek weet op te rekken of juist terug te brengen tot de afmetingen van een kleine zaal. De uitstraling blijft groots, de uitvoering persoonlijk. Het publiek luisterde ademloos. Je kon een speld horen vallen.
In februari komen Rhodes en Heath terug naar onze contreien. Wie donderdagavond in Maastricht ontbrak, krijgt daarmee een herkansing. Want de thuisblijvers hadden deze keer het ongelijk aan hun kant.

Kiiōtō live: gezien in Muziekgieterij, Maastricht, 29 oktober 2026.