Recensie
Martin Carthy - Transform Me Then Into A Fish
Hem Hem Records
Nog voordat dit nieuwe soloalbum van de legendarische Britse folkzanger en gitarist Martin Carthy in de winkel lag, werd deze al genomineerd voor de prestigeuze Mercury Prize. Dat hij die niet zou winnen, bevreemde niet, daarvoor waren de elf concurrenten voor de huidige tijd veelal relevanter, al nam het niet weg dat de hoogbejaarde Carthy met zijn eerste album in elf jaar tijd zijn trad.folk toch naar een niveau had weten te stuwen die nog altijd verrassend hoog was. Weliswaar is zijn stem niet meer zo heel flexibel, maar nog altijd behoorlijk krachtig, terwijl de teruggehouden productie van Ben Seal en dochter Eliza Carthy, tevens violiste, niet terugdeinst om Martin zelf in het voetlicht te zetten. Zijn 84 jaar hoor je daarin weliswaar duidelijk terug, maar dat past eigenlijk wel bij deze onopgesmukte traditionele liedjes, wier tijdloosheid buiten kijf staat en feitelijk ook niet meer nodig hebben dan Martin’s stem en gitaar, al wordt daar op de helft van de nummers Eliza’s viool of Sheema Mukherjee’s sitar aan toegevoegd. De diepe ontroering van Martin Carthy heeft ook niet meer nodig.
Pieter Wijnstekers