Recensie
Mountaineer - Country Dragon
Excelsior
Mountaineer, de Amsterdamse rootsformatie van voorman Marcel Hulst, debuteerde al in 2014 met 1974, maar zweeg daarna. Wel bracht Hulsts andere groep, Maggie Brown in, 2017 hun tweede uit, Another Place. Pas in 2022 verscheen Mountaineer’s Lewis & Clark, een even bedachtzaam als melancholiek album vol ballads en omfloerste zang. Voor hun derde ging Hulst in zee met producer Diederik van den Brandt, die de band misschien wel op scherp zette, maar het geluid gelukkig niet wezenlijk veranderde. Nog steeds bepalen ballads het groepsgeluid en is stilte in de elf songs net zo’n wezenlijk element als de instrumenten achter Hulsts introspectieve en weemoedige zang. Hij zingt ook eerder zachtjes voor zichzelf dan hij uithaalt en versterkt zo de weemoedige sfeer van zijn nummers. Het resultaat is een combinatie van fluisterpop en folk met even logische als natuurlijk vloeiende melodieën. Die hebben door toegevoegde laagjes een rijk geluid zonder overbodige details: een geneuried refrein of een tinkelend pianoloopje, alles is ondergeschikt aan het nostalgische verlangen dat de songs uitstralen. Hulst bezingt in impressionistische teksten gemis, dreiging, verlangen en uiteindelijk liefde, maar raakt ook een enkele keer aan de realiteit van tegenwoordig als hij zingend het onafwendbaar lijkende afglijden van de Verenigde Staten schetst (Not to Wake up the Mountain). Die tekst is door zijn metaforen ook voor een andere uitleg vatbaar en daardoor is ook dit nummer tijdloos, net als de andere op dit album.
Ruud Heijjer