Recensie
Paul Gilbert - WROC
Music Theories Recordings
In een rap tempo levert de heavyrock allerlei snelheidsduivels af op de elektrische snarensnelweg. Paul Gilbert is er ook zo een. De Max Verstappen op de Ibanez. De bijna 60-jarige muzikant begint zijn loopbaan in Racer X. Stapt vervolgens over naar Mr. Big en formeert uiteindelijk weer met zijn oude bandleden Racer X. De groep is voornamelijk in thuisland Amerika en in Japan succesvol. De sound is het beste te omschrijven als classic hardrock met natuurlijk de solo’s van Gilbert als blikvanger. Naast de groepsalbums is Gilbert ook actief als soloartiest. Zijn platen zijn zeer de moeite van het luisteren waard. Zijn composities zijn speels en avontuurlijk. Zo ook op WROC. Bij de eerste beluistering duikt de Canadese band Max Webster onmiddellijk als referentiepunt op. De cultband uit de jaren zeventig met Kim Mitchell als frontman. Het is niet onlogisch want in een interview geeft Gilbert aan dat Kim Mitchell zijn spel heeft beïnvloedt. De letters WROC staan voor (George) Washington Rules Of Civility. Op 14-jarige leeftijd publiceert George Washington 16e-eeuwse stelregels uit Frankrijk als heersende omgangsvormen en normen in het 18e-eeuwse Amerika. Een soort van algemene hoffelijkheid die nu in het Trumpiaans verdeeld land ook actueel kunnen zijn. Gilbert verkondigt geen politieke boodschap op dit conceptalbum. Hooguit stof tot nadenken. Per slot van rekening was Washington in die tijd ook een grootgrondbezitter en slavenhouder. Amerikanen hebben wel eens vaker last van het verkeerd interpreteren van de geschiedenis. Terug naar het album waar Gilbert op een creatieve, speelse wijze muzikaal vorm en inhoud geeft aan enkele van de 110 regels van beleefdheid. Misschien kruipt de gitaargod in het volgende project in de huid van Moses met de Tien Geboden gebeiteld in hardrock.
Micahel Struis