Postuum Bert Jansch

Met Bert Jansch is een van de beste folkartiesten van de laatste decennia heengegaan. Niet alleen was hij een geweldige gitarist, een goede componist en een uitstekende zanger, hij was ook in nog eens medeoprichter van The Pentangle (tegenwoordig steevast Pentangle genoemd, zonder The), het avontuurlijke vijfkoppige gezelschap dat traditionele Britse folk verlevendigde met jazz-, rock- en andersoortige muzikale elementen, tot aan Glockenspiel toe. ‘Dat is het de beste plaat die ik in mijn winkel heb staan’, voegde de eigenaar van een Utrechtse platenzaak mij toe, toen in halverwege de jaren zeventig Sweet Child van Pentangle afrekende. Het kon zijn dat hij dat vaker tegen klanten zei, ook wanneer ze met andere waar aankwamen, maar in mijn geval was het waar. Maandenlang heb ik niets anders gedraaid dan dat dubbelalbum. De band bleek gestopt in 1973, nadat ze in circa zes jaar nagenoeg even veel albums hadden afgeleverd. Een bescheiden oeuvre, dat voor mij aanleiding was de wegen van de diverse bandleden te volgen. Voor de bassist Danny Thompson had je daar overigens nagenoeg een dagtaak aan, want die speelde samen met werkelijk iedereen die er toe deed in de Britse folk en pop in de jaren zeventig, tachtig en negentig. Maar Bert Jansch werd mijn favoriet, al was John Renbourn, de andere Pentangle-gitarist ook buitencategorie. Jansch’ warme stem en zijn virtuoze, maar altijd functionele gitaarspel lieten me zelden onberoerd. Bovendien was zijn eerste soloalbum na het uiteenvallen van Pentangle gelijk een klassieker, L.A. Turnaround. Er volgden nog vele albums – het kwam zelfs nog tot een reünie van Pentangle –, die ik lang niet meer allemaal heb beluisterd. Maar als ik er dan weer een kocht, zoals Crimson Moon in 2000 en The Black Swan in 2006, dan gedacht ik de woorden van die Utrechtse platenbaas. Bert Jansch was wat je noemt een original. The Black Swan bleek zijn zwanenzang. Hij trad nog wel op, maar streed een ongelijke strijd tegen kanker.

Bert Jansch, 3 november 1943 - 5 oktober 2011