Rolling Stones, Foreign Tongues

Polydor/Universal

Met Hackney Diamonds leverden de Rolling Stones drie jaar geleden hun eerste album met origineel materiaal af sinds 2005, maar veroorzaakten meteen ook een kleine aardverschuiving in de waardering van de band. Waar nieuwe Stones-platen in alle veertig jaar ervoor bij verschijnen vrijwel zonder uitzondering voor kennisgeving werden aangenomen, hun bluesalbum Blue & Lonesome was zo’n beetje de enige plaat die alom hoog werd gewaardeerd, maakte Hackney Diamonds plotseling een golf van enthousiasme los. Niet alleen bij oude Stones-fans, maar ook bij de critici en het grote publiek.
Geïnspireerd door het succes van Blue & Lonesome bedachten Jagger en Richards c.s. om hun volgende album met nieuw materiaal op een soortgelijke manier te vervaardigen. In producer Andrew Watt vonden ze de juiste man om dit in goede banen te begeleiden en met herboren verve gingen ze aan de slag en schreven een dozijn prima liedjes in de beste Stones-traditie. Niet vernieuwend, maar met een enthousiasme dat we al heel lang niet meer zo hadden gehoord.
Dat Foreign Tongues eenzelfde stramien zou volgen, was natuurlijk te verwachten en nog geen drie jaar later is het weer zover. Uiteraard opnieuw met Andrew Watt aan de knoppen, waarbij Jagger, Richards en Ronnie Wood ditmaal bijgestaan worden door Steve Jordan op drums, Darryl Jones op bas en Steve Winwood op toetsen, met gastrollen voor onder anderen Paul McCartney, Benmont Tench, Bruno Mars en als grootste verrassing, denk ik, Cure-frontman Robert Smith. Met het spel en zang zit het dus meteen goed op Foreign Tongues en meer nog dan op Hackney Diamonds straalt het plezier waarmee op het album wordt gemusiceerd eraf.
Daarmee komen we wel meteen bij het grootste manco van het album, hoewel het enthousiasme onmiskenbaar is, lekker los en Stonesy, kan het
niet verhullen dat de meeste songs toch vrij matig zijn en behoorlijk bleek afsteken bij de echte toppers van de band. Gelukkig maakt de uitvoering in dit geval heel veel goed, waardoor Foreign Tongues beslist beter is dan Hackney Diamonds, maar nog lang niet in de buurt komt van de
klassieke albums uit de eerste tien jaar van de Stones’ bestaan.

Eric van Domburg Scipio