Le Ren - Don’t Be Funny Without Me

Royal Mountain 

Op Instagram noemt ze zich Gurl Gone Mild. De 33-jarige Canadese zangeres Le Ren, echte naam Lauren Spear, speelt graag met woorden en zinnen en schuwt daarbij de ironie niet. Dat blijkt ook uit de titel van haar nieuwe album: Don’t Be Funny Without Me. De titel is bijna een samenvatting van de manier waarop Le Ren naar het leven kijkt: ook in tijden van misère probeert ze de komische kanten van dingen te blijven zien. Hoewel Le Ren bepaald geen nieuwkomer is, zal ze voor veel luisteraars nog een onbekende naam zijn. Vorig jaar stond ze in het voorprogramma van Billie Marten, waar ze indruk maakte. Ook Jeff Tweedy van Wilco verwijst regelmatig naar haar als een vriendin en bewonderaar van haar werk.

Le Ren bracht eerder het album Leftovers uit, in 2021. Vergeleken met dat debuut is Don’t Be Funny Without Me een stuk rijker en verder uitgewerkt. Waar de songs op Leftovers vaak ingetogen en bijna fragiel klinken, zoekt Le Ren op haar nieuwe album nadrukkelijker de grenzen van haar muzikale mogelijkheden op. De arrangementen zijn voller en de songs krijgen meer ruimte om zich te ontwikkelen. Opvallend is de sterke samenhang van het album. Die begint al bij de opener A Song Can Love You Back en krijgt een mooie afronding in Epilogue (When he went and left, I said my songs will love me back). Daarmee lijkt de cirkel rond: wanneer een geliefde vertrekt, blijven de songs achter als iets waarop je kan terugvallen.

Hoewel de teksten een poëtisch karakter kennen, ontbreekt een duidelijk kader niet. Zelf omschrijft Le Ren het album in een interview als een verzameling songs over romantische en platonische relaties, maar ook over haar relatie met zichzelf. Juist die verschillende lagen maken de teksten interessant: achter de ogenschijnlijk eenvoudige observaties schuilt vaak een tweede betekenis. Tekst, zang en begeleiding komen prachtig samen in het hoogtepunt van het album: Every Age. In dit fijnzinnige nummer zingt Le Ren over iemand die ze pas op latere leeftijd heeft leren kennen, maar met wie ze het liefst alle levensfasen had willen delen. Als 33-jarige fantaseert ze over die persoon als baby, kind, tiener en volwassene. Alsof ze niet alleen het heden, maar ook het verleden van diegene had willen meemaken. Het levert een direct en tegelijk bijzonder teder liefdeslied op, waarin lapsteel, fiddle en banjo de muziek bovendien een warme, bijna nostalgische gevoel meegeven.

Het geluid van Don’t Be Funny Without Me is betoverend, niet in de laatste plaats dankzij de karakteristieke stem van Le Ren. Die heeft soms iets ouderwets, maar bezit tegelijkertijd meerdere lagen en nuances. Bij vlagen doet haar stem denken aan die van Courtney-Marie Andrews of Lera Lynn, zonder dat Le Ren daardoor als een afgeleide van hen klinkt. Ook muzikaal valt er veel variatie te ontdekken. Sommige songs lenen zich bijna vanzelf voor een lange autorit. Free Wheeling en Gold in California hebben bijvoorbeeld een lossere beweging en meer vaart dan andere nummers op het album. Toch keert steeds diezelfde ondertoon terug: melancholie. En juist daarin schuilt misschien wel de grootste kracht van Don’t Be Funny Without Me. Na iedere luisterbeurt blijft vooral het gevoel hangen dat Le Ren niet zozeer antwoorden probeert te geven, maar gezelschap biedt. Haar songs erkennen dat sommige situaties moeilijk, pijnlijk of verwarrend kunnen zijn, maar herinneren je er tegelijkertijd aan dat er altijd mensen zijn die om je geven en van je houden. Het album kent uiteindelijk dus schoonheid maar is ook troostrijk.

Michel Rodrigues