Recensie
Nancy Vieira & Fred Martins - Esperança
Galileo/XMD
De geboren Kaapverdische Nancy Vieira heeft inmiddels al een viertal soloalbums op haar naam staan, waaronder het swingende Gente uit 2024. Ze is een groot bewonderaar van haar alweer in 2011 overleden beroemde landgenote Cesaria Evora. Maar wie op de Kaapverdische eilanden is dat eigenlijk niet? Want zó beroemd is zij in haar geboorteland, dat zelfs het op São Vincente gelegen vliegveld naar haar is vernoemd. Meer nog dan op Gente is die bewondering goed terug te horen op het hartverwarmende album No Amá uit 2012, maar op Esperança, dat Nancy Vieira in 2025 opnam met de Braziliaanse gitarist Fred Martins, horen we slechts een vage gelijkenis met ‘de diva op blote voeten’. Dit ondanks dat er op Esperança twee nummers staan die eerder ook door haar zijn uitgevoerd: Saiko Dayo en Mar Azul. De muziek van het duo Vieira/Martins – die overigens al sinds 2013 samen optreden en beide in Lissabon wonen, maar nog niet eerder als duo muziek hebben opgenomen - leunt veel zwaarder op, bijvoorbeeld, de Braziliaanse samba en de Portugese fado-traditie. In die zin is Esperança, hoe fraai ook, veel melancholieker en ingetogener dan de swingende, typisch Kaapverdische sound van Nancy Vieira’s eerdere platen. Daar staat tegenover dat Fred Martins een sublieme gitarist is en dat hun stemmen fraai contrasteren; her en der, zoals op Nem Carnaval, doet dit bijzonder fraaie album daardoor denken aan de sound van het onovertroffen duo Carlos Jobim/ Astrud Gilberto.
Roeland Smits