Slift - Fantasia

Sub Pop Records

Ligt het nu aan mij of is Slift op haar vierde album Fantasia toegankelijker geworden? Directer, strakker en scherper? De drie Fransen musiceren altijd alsof de duivel ze op de hielen zit, maar op Fantasia spelen ze met meer focus. Een kleine stijlbreuk met de vorige albums. Niet dat de composities hier minder van worden, want dynamisch blijft het. Voor het eerst hoor ik van Slift op hun derde album Ilion uit 2024. Heftige muziek ontstaan uit lange jamsessies met zware erupties oftewel riffs van gitarist en songwriter Jean Fossat. Fossat is naar eigen zeggen al vroeg beïnvloed door zowel Jimi Hendrix als Wes Montgomery. Die laatste staat bekend als een invloedrijke jazzgitarist. Na Ilion volgt Ummon en dat is van hetzelfde improviserende laken een pak. Muziek voor vrije “metal” geesten. Fantasia is opvallend anders van kleur en opent met het bombastische titelnummer dat plots halverwege een rustig intermezzo kent. Opvallend is meteen al het geweldig drumwerk van Canek Flores. Hij drumt werkelijk alle zwarte gaten dicht. Want iedere song is toch een trip door het heelal! Niet verwonderlijk want de heren komen uit Toulouse, de stad van Airbus en haar omvangrijke ruimtedivisie. Het wordt echt genieten met het ritmische, stuwende Corrupted Sky. Voor Slift een zeer melodieus nummer. Met opnieuw een glansrol voor Flores. Ook afsluiter Secret Mirror kent hele rustige, symfonische stukken. Fantasia is een ervaring, een soundtrack voor een onrustige wereld en de zoektocht naar autonomie. Na een aantal luistersessies is Fantasia voor mij het beste werk dat de broers Jean en Remi Fossat en de al bejubelde Canek Flores tot op heden hebben uitgebracht. Een band in topvorm. De wat oudere Heaven-lezer zal misschien direct aan de monitor moeten na het beluisteren van Fantasia, maar geef het een kans. Zie het als een soort van speeddaten met Neil Young.

Michael Struis