Recensie
Tyler Ballgame - For the First Time Again
Rough Trade
De Amerikaan zanger-gitarist Tyler Perry nam voor zijn debuut als Tyler Ballgame twaalf eigen nummers op met Jonathan Rado en Ryan Pollie als producers en muzikanten. Ballgame speelde akoestische of elektrische gitaar en Rado en Pollie kleurden zijn songs op elektrische gitaar, percussie, toetsen en achtergrondzang met drummer Amy Wood en bassist Wayne Whittaker, terwijl er in drie nummers ook blazers meedoen. Ballgame brak zijn studie aan het Berklee College of Music af, maar verdient een ruime voldoende voor het vak popgeschiedenis: zijn songs combineren pop uit de late jaren zestig, rhythm ’n blues en singer-songwriter, terwijl er soms Harry Nilsson en John Lennon’s solorock in doorklinken.
Dat leest als een onwaarschijnlijke combinatie, maar klínkt volkomen logisch, want Ballgame heeft een goed gevoel voor even logische als afgeronde melodieën. In zijn nummers zingt hij vaak hoog en galmend en dus smartelijk, hoewel hij ook overtuigend ingetogen kan klinken (het begin van You’re Not My Baby Tonight). In die slepende song klinkt Roy Orbison door, zowel in de muzikale opbouw als in de zang, net als in Down So Bad en Goodbye My Love: Orbison is een van de helden van wie Ballgame covers zong in kroegen. De vaak prominent solerende elektrische gitaren zorgen echter voor een rauw rockend randje en zijn een mooi tegenwicht tegen zijn gepassioneerde maar kwijnende zang. Zo ontstaat het evenwicht waarop Ballgame succesvol balanceert tussen autobiografie en pathos.
Ruud Heijjer